ای آن که شادی آور غمنامه ی منی

دیگر چرا به غربت من سر نمی زنی؟

بشکن دل مرا که دلم همچو آینه ست

تکرار می شود دل من هر چه بشکنی

تا دامن نگاه تو دستم نمی رسد

ای طرح چشم های تو با آسمان تنی

تا زنده ام ز یاد تو خالی نمی شوم

یک لحظه گر مرا ز خیالت بیاکَنی

من که به ناتوانی ام اقرار کرده ام