|
|
|
تار من بودم
آنكه تار میتنید. دلم از شوق پریدن میتپید و چشمانم كمكم در زیر پرده سپید خاك میشد. بهار كه آمد، پیلهای بودم كه پروانه نشد!
نوشته شده در سه شنبه 6 فروردین1387ساعت 23:21 توسط بی همنفس |
لينك به اين پست
|
 قایقی شکسته، دریایی طوفانی، غروبی غمبار، سکوتی نهفته... در تکاپوی یافتن گمشده ای بودم که موج ردپای مسافرم را محو کرد...
نويسندگان جستجو گر
موضوعات
لينك دوستان |
دلم ساده،مرامم سر به زیری/ خوراکم غصه و فرشم حصیری/مرا این دولت شاهی تو دادی/خدا سبزت کند یار کویری!
