تنها

چشمان تو مانده است

از کوچ

و آوار که تماشا می کند مرا

شکسته می شود

خورشید روی صبح

و سپیده می ایستد بی افق

رو به روی خاطره

باد

پرهای نازکم را می برد

و می ماند

من و باران و هزار کوچه ی بی پنجره...